Blog
#Terapia

Grupa wsparcia dla rodziców dzieci niepełnosprawnych

8 maja 2019


Cele działania

Przede wszystkim współpraca powinna zaistnieć między rodzicami dziecka a instytucją, w której odbywają się oddziaływania terapeutyczne. Wzajemna zależność powinna dotyczyć zaangażowania opiekunów w proces rehabilitacji poprzez właściwe podejście do terapeutów, otwartą postawę i zaufanie. Ale nie tylko rodzic powinien wykazać się postawą współpracującą.  Mając na uwadze holistyczne podejście do niepełnosprawnego lub zagrożonego niepełnosprawnością dziecka, obowiązkiem terapeutów uczestniczących w procesie rehabilitacji jest objęcie odpowiednimi oddziaływaniami również rodzinę podopiecznego. Im młodsze lub bardziej zaburzone dziecko, tym te zabiegi powinny być w większej mierze ukierunkowane na pierwotne środowisko dziecka. To właśnie w domu dziecko przebywa większość czasu – najbliższe mu środowisko głównie warunkuje sukces w terapii oraz jest kluczowym czynnikiem wpływającym na nabycie przez dziecko cech i umiejętności niezbędnych w kolejnych etapach rozwoju. 

Wsparcie dla rodziny

W związku z powyższym, jednym z założeń wsparcia rodziny w organizacji wczesnego wspomagania rozwoju, powinno być zapewnienie odpowiedniej pomocy rodzicom. Należy zastanowić się nad skalą problemu danej rodziny, tym w jakim stopniu zaistniała sytuacja dezorganizuje ich dotychczasowe życie. Ważne jest to, na jakim etapie pogodzenia się z zaburzeniem dziecka jest mama, a na jakim tata. Daje to terapeutom wyznacznik do tego, jakie zadania możemy (i czy na tym etapie w ogóle możemy) stawiać opiekunom. Równocześnie, można starać się pomóc w akceptacji tej sytuacji poprzez rozmowę wspierającą, podsyłanie literatury bądź kontakt z innymi osobami z podobnymi doświadczeniami.

Z terapeutycznego doświadczenia…

Wychodząc naprzeciw oczekiwaniom i potrzebom rodziców dzieci z problemami rozwojowymi, jednym ze sposobów wsparcia rodzin jest organizowanie grup wsparcia. Dzięki funkcjonowaniu takich spotkań, każdy z uczestników może podzielić się z kimś czymś istotnym w procesie wychowawczo-terapeutyczno-pielęgnacyjnym. Z własnego doświadczenia mogę zaobserwować, iż informacje przekazywane pomiędzy opiekunami są dla nich o wiele cenniejsze niż od osób postronnych. Za przykład mogą posłużyć wymiany opinii na temat polecanych lekarzy, sposobów organizacji dnia, kwestii urzędniczych ( np.  organizacja orzeczenia, odroczenia, wzory pism i wniosków).  Warty podkreślenia jest fakt, iż każda zainteresowana takim forum osoba jest w podobnej sytuacji. Ta homogeniczność grupy daje poczucie więzi i przynależności. Dzięki temu, rodzice bez skrępowania,  bez niesprawiedliwego osądzania mogą podzielić się ze sobą swoimi troskami, sukcesami, ale także i porażkami. Wymiana doświadczeń, spostrzeżeń, sposobów organizowania rzeczywistości z dzieckiem z wyzwaniami wychowawczymi, może pomóc przyjrzeć się tej sytuacji z dystansem. Kontakty z osobami o podobnym problemach, zmniejszają poczucie wykluczenia oraz ostracyzmu społecznego. Umożliwia nawiązanie relacji towarzyskich. Nie można nie zwrócić uwagi na jeden z czynników terapeutycznych takiej grupy, mianowicie podtrzymywanie nadziei oraz możliwość odreagowania emocji. Ponownie, powołując się na własne doświadczenie, muszę przyznać, że bardzo silne emocje często mają swój upust na spotkaniach grupy wsparcia. Jest to zarówno płacz z bezsilności, poczucia niesprawiedliwości, skrzywdzenia, ale także radość z najmniejszych sukcesów, radość z rzeczy, które dla rodziców neurotypowych dzieci są błahe i nieistotne. 


Autor:

Aneta Trzópek-Golonka